pierwszy raz piszę na tej liscie, fantastyka nie jest moim glownym
zinteresowaniem, ale trochę mnie zaciekawiła, po tym, co słyszę na ten
temat
od znajomych i co czytałem. Podczytuję waszą listę od pewnego czasu,
uznałem,
że piszą tu fachowcy, i dlatego kiedy:
Michał Szklarski napisał(a):
> Mam pytanie do szanownych grupowiczów. Kolejny rok już za nami, a ja
> znowu nie miałem czasu, żeby śledzić uważnie wszystko, co się u nas
> wydaje. Dlatego chciałem Was prosić o zaproponowanie polskich tekstów
> z ubiegłego roku, które Waszym zdaniem warto przeczytać. Jeśli komuś
> spodobało się szczególnie jedno opowiadanie albo powieść - niech poda.
> Jeśli ma fantazję podać całą listę - niech poda.
>
> Prywatnie jestem w stanie podać tylko jedno opowiadanie:
> Izabela Szolc Anna, NF 2/2003.
>
> I jedną powieść:
> Konrad Lewandowski Bo kombinerki były brutalne.
>
- to napotkawszy wspomnianą powieść w EMPIK-u i stwierdziwszy, że wydała
ja
ta sama oficyna, co Masłowską, kupiłem i przeczytałem.
Szczerze?
Kompletna ŻENADA. Jakieś porachunki człowieka, chyba strasznie
zakompleksionego, który napisał to żeby po pierwsze pomarzyć o tym, że
jest
wielki, wspaniały i leca na niego wszystkie laski, i po drugie żeby
naurągać
co najmniej jednemu facetowi ze środowiska - a może większej ich liczbie, bo
może nie umiem rozczytać aluzji, poza Ziemkiewiczem, którego znam tylko z
radia i Newsweeka, ale własnie w Newsweeku publikował opowiadanie z bohaterem
o nazwisku Rafał Aleksandrowicz.
Ja wiem, że o gustach się nie dyskutuje, i nie zamierzam, nie mam też żalu
o
stracony czas i pieniądze, ale skoro dyskutujecie o najlepszych tekstach
ubiegłego roku to mam pytanie: czy książka Konrada Lewandowskiego
rzeczywiście jest zaliczana do najlepszych, i przede wszystkim - czy jest
reprezentatywna dla polskie fantastyki?
> Jeśli chcesz zapoznać się z
> ambitną polską fantastyką, to przeczytaj np. Inne pieśni Dukaja albo
> Drugą podobiznę w alabastrze Huberatha. A jeżeli wolisz coś miłego i
> łatwego w odbiorze, to np. Kuzynki Pilipiuka. Może też nie są
> szczególnie reprezentatywne... ale w sumie, co jest? Próbka
> statystyczna nie jest na tyle duża, żeby można było wyciągać jakąś
> średnią. Na pewno warto czytać Brzezińską, Białołęcką, Sapkowskiego,
> Ziemkiewicza... o, z nowości Księga jesiennych demonów Grzędowicza
> jest bardzo dobra.
Na polonistyce, jeśli to kogoś interesuje, Dukaj jest w tej chwili chyba
jedynym nazwiskiem z tego kręgu, które budzi życzliwą reakcję
wykładowców.
Sapkowski - mniej. Ziemkiewicz ma swoich fanów jako prawicowy publicysta, nie
wiem, może i jest dobrm pisarzem, ale ja na przykład nie umiem go czytać w
oderwaniu od polityki, i chyba większość ludzi, którzy nie czują się
prawicą,
tak samo. Może to głupie, ale sam sobie winien, mógł jedno albo drugie
pisać
pod pseudonimem. Coś słyszałem o Brzezieńskiej, ale niewiele. Za inne
nazwiska dziekuję.
> Jeśli chcesz zapoznać się z
> ambitną polską fantastyką, to przeczytaj np. Inne pieśni Dukaja albo
> Drugą podobiznę w alabastrze Huberatha. A jeżeli wolisz coś miłego i
> łatwego w odbiorze, to np. Kuzynki Pilipiuka. Może też nie są
> szczególnie reprezentatywne... ale w sumie, co jest? Próbka
> statystyczna nie jest na tyle duża, żeby można było wyciągać jakąś
> średnią. Na pewno warto czytać Brzezińską, Białołęcką, Sapkowskiego,
> Ziemkiewicza... o, z nowości Księga jesiennych demonów Grzędowicza
> jest bardzo dobra.
Na polonistyce, jeśli to kogoś interesuje, Dukaj jest w tej chwili chyba
jedynym nazwiskiem z tego kręgu, które budzi życzliwą reakcję
wykładowców.
Sapkowski - mniej. Ziemkiewicz ma swoich fanów jako prawicowy publicysta, nie
wiem, może i jest dobrm pisarzem, ale ja na przykład nie umiem go czytać w
oderwaniu od polityki, i chyba większość ludzi, którzy nie czują się
prawicą,
tak samo. Może to głupie, ale sam sobie winien, mógł jedno albo drugie
pisać
pod pseudonimem. Coś słyszałem o Brzezieńskiej, ale niewiele. Za inne
nazwiska dziekuję.
> Jeśli chcesz zapoznać się z
> ambitną polską fantastyką, to przeczytaj np. Inne pieśni Dukaja albo
> Drugą podobiznę w alabastrze Huberatha. A jeżeli wolisz coś miłego i
> łatwego w odbiorze, to np. Kuzynki Pilipiuka. Może też nie są
> szczególnie reprezentatywne... ale w sumie, co jest? Próbka
> statystyczna nie jest na tyle duża, żeby można było wyciągać jakąś
> średnią. Na pewno warto czytać Brzezińską, Białołęcką, Sapkowskiego,
> Ziemkiewicza... o, z nowości Księga jesiennych demonów Grzędowicza
> jest bardzo dobra.
Na polonistyce, jeśli to kogoś interesuje, Dukaj to w tej chwili jedyne
nazwisko, które wzbudza pozytywną reakcję wykładowców. Znają tez
Sapkowskiego, ale niezbyt szanują. Ziemkiewicz nma swoich wielbicieli jako
publicysta, szczerze mówiąc, to ja osobiście go nie mogę czytać przez
politykę, chociaż opowiadanie w Newsweeku było i dowcipne, i sprawne, i o
dziwo niepolityczne. Większość ludzi podobnie, raczej go nie czyta, poza
tymi, co się czują prawicą. Może to głupie, ale sam sobie winien - albo
fantastykę, ale artykuły mógł pisać pod pseudonimem. Coś niecoś
słyszałem też
o Brzezińskiej. Za pozostałe nazwiska dziękuję.
> A co to znaczy najlepszych? Moim zdaniem należy do bardzo udanych.
> Nie wiem też, co to jest reprezentatywność polskiej fantastyki...
Gust gustem, ale przecież są też w literaturze pewne obiektywne kryteria. To
przecież bardzo przecietna książczyna, ledwie poprawna, i trudno w niej
zobaczyć cokolwiek mądrego. A pisząc o zażenowaniu miałem na myśli tę
postać
narratora - głównego bohatera, jego nadęcie, groteskowe filipiki i tak
dalej.
Mnie obcowanie z taką bufonadą wprawia w stan - zażenowania właśnie.
Przyznam, że byłem zdziwiony, że zaliczasz to najlepszych dokonań dziedziny
literackiej, o której jednak trochę się mówi i to budzi ciekawość, stąd
moje
pytanie, czy tak się naprawdę u nas fantastykę uprawia.
(Reprezentatywność
znaczy mniej więcej tyle co typowość).
> A co to znaczy najlepszych? Moim zdaniem należy do bardzo udanych.
> Nie wiem też, co to jest reprezentatywność polskiej fantastyki...
Gust gustem, ale przecież są też w literaturze pewne obiektywne kryteria. To
przecież bardzo przecietna książczyna, ledwie poprawna, i trudno w niej
zobaczyć cokolwiek mądrego. A pisząc o zażenowaniu miałem na myśli tę
postać
narratora - głównego bohatera, jego nadęcie, groteskowe filipiki i tak
dalej.
Mnie obcowanie z taką bufonadą wprawia w stan - zażenowania właśnie.
Przyznam, że byłem zdziwiony, że zaliczasz to najlepszych dokonań dziedziny
literackiej, o której jednak trochę się mówi i to budzi ciekawość, stąd
moje
pytanie, czy tak się naprawdę u nas fantastykę uprawia.
(Reprezentatywność
znaczy mniej więcej tyle co typowość).
> Zauważyłem właśnie, że obiektywnie wysyłasz posty w więcej niż 1
> egzemplarzu. Da się coś z tym zrobić?
>
Przepraszam. Obiektywnie wysyłam raz, ale subiektywnie pokazują się
kilkakrotnie. Nie wiem dlaczego. Piszę z portalu gazety, który wczoraj cały
dzień wariował, może to dlatego?
No, wiesz... To, co Ciebie zachwyca, mnie odrzuca. Dla mnie autor
takich mądrości - albo niech panna da dupy, albo niech da w pysk, po co
mieszać w to sejm, po prostu się dyskredytuje, jako, w najlepszym wypadku,
mądrzący się o sprawach, o których nie ma pojęcia. Ja wiem, że walka z
tzw.
molestowaniem seksualnym w miejscu pracy prymitywne natury śmieszy do
rozpuku, ale dla kobiety, która znajdzie się w takiej sytuacji, to wcale
śmieszne nie jest. Jeśli nie umiesz się w nią wczuć, to spróbuj sobie
wyobrazić, że to twoja siostra albo narzeczona. Albo że sam masz szefa -
agresywnego homoseksualistę, któremu hierarchia firmy daje nad tobą
całkowitą
władzę i który ma w ręku całą przyszłość, na przykłąd, czy spłacisz
raty za
mieszkanie etc.
Równie mądrze można by pisać albo niech nachodzony przez gangsterów
restaurator płaci, albo niech sam ich zastrzeli, po co mieszać w to
policję.
A ta bezkomromisowość, która tak Ci imponuje, przypomina mi raczej
zachowania młodpolskiego gatunku wielkich (niestety tylko we własnej
opinii) poetów: przychodzę na imprezę pijany i śmierdzący z brudu, rzygam
ludziom na stół, a jeśli oni nie są tym zachwyceni, to są filistrami i
banalnymi mieszczuchami bez życia wewnętrznego. Można oczywiście budować
poczucie własnej wartości na przekonaniu nie chodzę na żadne kompromisy,
ale w wypadku omawianej powieści nie ma to wiele wspolnego z rzeczywistym
nonkonformizmem. Raczej z, powiedzmy, ekscentryzmem.
You can post new topics in this forum You can reply to topics in this forum You cannot edit your posts in this forum You cannot delete your posts in this forum You cannot post attachments in this forum
Login
Search
![New posts [ Popular ]](images/topic_unread_hot.gif "New posts [ Popular ]"){kind=small}
![No new posts [ Popular ]](images/topic_read_hot.gif "No new posts [ Popular ]"){kind=small}
![New posts [ Locked ]](images/topic_unread_locked.gif "New posts [ Locked ]"){kind=small}
![No new posts [ Locked ]](images/topic_read_locked.gif "No new posts [ Locked ]"){kind=small}
